காம்ரேட் கல்யாண் திரை விமர்சனம்: தீவிரமான கதைக் கருவை சிதைக்கும் கட்டாய நகைச்சுவை!

ஸ்ரீ விஷ்ணு நடிப்பில் வெளியான 'காம்ரேட் கல்யாண்' திரைப்படம், ஒரு தீவிரமான கதைக் கருவை தேவையற்ற நகைச்சுவையால் திசைதிருப்பியதால் ரசிகர்களிடையே ஏமாற்றத்தை அளித்துள்ளது.

இயக்குநர் ஜனகிராம் மரேலா இயக்கத்தில் ஸ்ரீ விஷ்ணு நடிப்பில் வெளியாகியுள்ள 'காம்ரேட் கல்யாண்' திரைப்படம், நக்சலைட் இயக்கத்தில் இருந்து வெளியேறும் நபர்களுக்கு அரசு வழங்கும் மறுவாழ்வு மற்றும் நிதி உதவி என்ற தீவிரமான சமூகப் பின்னணியைக் கதைக் கருவாகக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விஷயத்தை நகைச்சுவை கலந்த திரைக்கதையாக மாற்ற இயக்குநர் முயன்றது, படத்தின் தாக்கத்தை பெருமளவு குறைத்துவிட்டது என்பதே கசப்பான உண்மை. கதையின் நாயகன் கல்யாண், தான் ஒரு தீவிரவாதி என்று நாடகமாடி அரசு வழங்கும் சலுகைகளைப் பெற முயற்சிக்கும் தருணங்கள், படத்தில் பல தர்க்கப் பிழைகளை உருவாக்கியுள்ளன.

1990-களில் ஆந்திரா-ஒடிசா எல்லையில் நடக்கும் கதையாக இது சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. நாயகன் கல்யாண் ஒரு சினிமா தியேட்டர் உரிமையாளர் மற்றும் புரட்சிகரமான திரைப்படங்களின் தீவிர ரசிகர். நாயகி சித்தாரா தேவியின் குடும்பம் கடனில் தவிக்கும் சூழலில், அவர்களுக்கு உதவ கல்யாண் எடுக்கும் விபரீதமான முடிவே படத்தின் மையப்புள்ளி. இந்தத் திரைக்கதையை கோனா வெங்கட் எழுதியுள்ளார், ஆனால் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் பல இடங்களில் மிகையானதாகவும், ரசிக்கும்படி இல்லாமலும் இருப்பது பெரிய குறையாக உள்ளது. படத்தின் இறுதிப் பகுதியில் காவல் துறை மற்றும் நக்சலைட்டுகளின் செயல்பாடுகள் குறித்து சொல்லப்படும் கருத்துகள் சரியாக இருந்தாலும், அதற்கு முன்னதாக அமைக்கப்பட்ட காட்சிகளின் பலவீனம் அந்த செய்தியின் தீவிரத்தை சிதைத்துவிடுகிறது.

நடிகர் ஸ்ரீ விஷ்ணு தனது வழக்கமான பாணியில் வசனங்களைச் சிறப்பாகப் பேசியிருந்தாலும், திணிக்கப்பட்ட நகைச்சுவை காட்சிகளில் அவர் சிக்கிக்கொள்கிறார். அவருடன் நடித்துள்ள சத்யா மற்றும் சுதர்சன் ஆகியோர் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சில சிரிப்புகளை வரவழைக்கிறார்கள். படத்தின் நாயகியாக அறிமுகமாகியுள்ள மகிமா நம்பியார், தனக்குக் கிடைத்த சிறிய கதாபாத்திரத்தைச் செய்துள்ளார். ராதிகா சரத்குமார் கல்யாணின் தாயாகத் தனது அனுபவபூர்வமான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். வினிலா கிஷோர் மற்றும் அமைச்சராக நடித்தவர்களின் காட்சிகள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சலிப்பைத் தருகின்றன, மேலும் அவை கதை ஓட்டத்திற்கு எந்தவிதமான பலனையும் சேர்க்கவில்லை.

தொழில்நுட்ப ரீதியாக, சாய் ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவு கிராமப்புற மற்றும் பசுமையான சூழலை அழகாகத் திரையில் கொண்டு வந்துள்ளது. விஜய் புல்கனின் இசையில் சில பாடல்கள் கேட்கும் ரகம், ஆனால் பின்னணி இசை சுமார் என்ற அளவிலேயே உள்ளது. 1990-களில் நடக்கும் கதையில் தற்கால திரைப்படங்களின் குறிப்புகளைக் கையாண்டது கால முரண்பாட்டை ஏற்படுத்துகிறது. மொத்தத்தில், காம்ரேட் கல்யாண் ஒரு சீரியஸான கருப்பொருளைக் கையில் எடுத்திருந்தாலும், தேவையற்ற நகைச்சுவையும், வலுவற்ற திரைக்கதையும் இப்படத்தை ஒரு சுமாரான அனுபவமாகவே மாற்றியுள்ளது.