உறவுகள் இன்றி தனித்து விடப்பட்டவர்களுக்கு இறுதி மரியாதை: சேலத்தின் தன்னார்வத் தொண்டர்களின் நெகிழ்ச்சிப் பயணம்

சேலத்தில் ஆதரவற்ற நிலையில் உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களுக்கு, கடந்த 18 ஆண்டுகளாக கலாமணி மற்றும் அவரது தோழிகள் கண்ணியமான இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்து வருகின்றனர்.

மறைந்த பிறகு ஒரு மனிதருக்குச் செய்யப்பட வேண்டிய இறுதி மரியாதைகள், அவரது வாழ்க்கையின் கண்ணியத்தை நிலைநாட்டும் செயலாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், பல நேரங்களில் குடும்பத்தினர் இன்றி அல்லது யாரும் உரிமை கோராத நிலையில் உயிரிழக்கும் நபர்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபத்திற்குரியதாகிறது. இத்தகைய ஆதரவற்ற ஆன்மாக்களுக்குத் தகுந்த மரியாதை கிடைக்க வேண்டும் என்ற உன்னத நோக்கத்துடன், சேலத்தைச் சேர்ந்த கலாமணி மற்றும் அவரது தோழிகள் கடந்த 18 ஆண்டுகளாகத் தியாகப் பயணம் செய்து வருகின்றனர். சமூகத்தின் பார்வையில் ஒரு விளிம்புநிலை வேலையாகப் பார்க்கப்படும் இந்த இறுதிச்சடங்கு பணிகளை, இந்த வீரம் மிக்க பெண்கள் உறுதியுடன் செய்து வருகின்றனர்.

இந்தச் சேவை 2008-ஆம் ஆண்டு தற்செயலாகத் தொடங்கியது. சேலம் அண்ணாதானப்பட்டி பகுதியில் ஆதரவற்றவர்களுக்கு உணவளித்து வந்த கலாமணி மற்றும் அவரது தோழிகள், அன்றாடம் சந்திக்கும் முதியவர் ஒருவர் வாய்க்காலில் விழுந்து உயிரிழந்ததைக் கண்டனர். காவல் துறை மற்றும் மாநகராட்சி நிர்வாகத்தின் வருகைக்காகக் காத்திருக்காமல், தாங்களே கையுறைகளை அணிந்து அந்த முதியவரின் உடலை மீட்டு, மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றனர். அங்கு உரிமை கோரப்படாத பல உடல்கள் முறையாகப் புதைக்கப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டபோது, அவர்களுக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. மனித வாழ்வின் இறுதி இவ்வளவு அர்த்தமற்றதாக இருக்கக்கூடாது என்று கருதிய கலாமணி, அன்றிலிருந்து அந்தப் பணியைத் தனது வாழ்நாள் கடமையாக ஏற்றுக்கொண்டார்.

கரூர் மாவட்டத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட கலாமணி, திருமண வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கசப்பான சூழலுக்குப் பிறகு சேலத்தில் தங்கித் தையல் தொழிலைச் செய்து வந்தார். 2006-ஆம் ஆண்டு ஆதரவற்ற பெண்களுக்கான தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றியபோது, அவருக்கும் சமூக சேவைக்கான உந்துதல் ஏற்பட்டது. ஆரம்பத்தில் சிறிய குழுவாகச் செயல்பட்ட இவர்களுக்கு, சேலம் மாநகராட்சி வழங்கிய பழைய ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் அடிக்கடி பழுதடைந்தது. பல நேரங்களில் ஆம்புலன்ஸைத் தள்ளிக்கொண்டே சென்ற அந்தப் பெண்கள், தற்போது ஒரு புதிய ஆம்புலன்ஸ் உதவியுடன் தங்கள் சேவையைத் தொடர்ந்து வருகின்றனர். இதுவரை சுமார் 3,300-க்கும் மேற்பட்ட உடல்களுக்கு இவர்கள் கண்ணியமான இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்துள்ளனர்.

இந்தப்பணி சமூகத்தில் அவர்களுக்குப் பலத்த எதிர்ப்புக்களையும், சொந்த உறவுகளின் விமர்சனங்களையும் பெற்றுத் தந்தது. அடக்கத்தலங்கள் ஆண்களுக்கானது என்ற பொதுவான பார்வையை உடைத்தெறிந்த இவர்கள், நெருக்கடியான கோவிட்-19 காலகட்டத்திலும் கூடத் தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு தங்கள் சேவையை நிறுத்தவில்லை. அழுகிய நிலையில் உள்ள உடல்களைக் கையாளும்போதும், எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி ஒரு மகளாக, சகோதரியாக நின்று இவர்கள் இறுதிச்சடங்குகளை முன்னெடுக்கின்றனர். ஒருவரது உயிர் பிரிந்தாலும், அவரது கண்ணியம் இறுதிவரை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கலாமணியின் உறுதியான நிலைப்பாடு, இன்று பலருக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறது.